↑ Powrót do SMOKI

październik 2015

 

JESIEŃ DAJE NAM OWOCE

20150930_143612 20150930_14360620150930_143555

Drodzy Rodzice!
Dzieci w grupie przedszkolnej stają się dla siebie nawzajem nauczycielami. Liczne przykłady potwierdzają,
że jeśli dzieci są poprowadzone do wspólnej wytrwałej pracy nad powierzonymi zadaniami, ich
intelektualne postępy mogą być nawet większe niż podczas pracy indywidualnej. Jednocześnie pamiętać
trzeba, że sytuacje takie stają się niejednokrotnie okazjami do konfliktów. Dziecko staje bowiem
w sytuacji, gdy koleżanka lub kolega inaczej rozumie okoliczności, chce czegoś innego. Do dziecka
dociera więc, że na te same rzeczy i zdarzenia można spojrzeć inaczej. Proces uczenia się spojrzenia
na sprawy z perspektywy drugiej osoby jest długi i bywa bolesny. Jednakże to właśnie te sytuacje kontaktu
z drugim małym człowiekiem (partnerem) i jego punktem widzenia danej sytuacji (innym niż
mój własny) uczą otwartości na ludzi i na świat. I wreszcie, uczą też godzenia różnych punktów widzenia
i wspólnego rozwiązywania sytuacji konfliktowych, bo przecież, by być razem na co dzień, dzieci
muszą w końcu nauczyć się te różne punkty widzenia uzgadniać, oczywiście na miarę dziecięcego
świata spraw i zdarzeń. Uczą się w ten sposób współpracy i współdziałania mimo różnorodnych punktów
widzenia (a może właśnie dzięki nim)!
Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, współpraca, zgodność, bezpieczeństwo, zdrowie…
Uczymy tego, co najważniejsze:
• Doświadczenia emocjonalno-spoleczne:
– rozwijanie umiejętności porozumiewania się poprzez słuchanie poleceń i pytań nauczyciela,
wypowiadanie się na określony temat z zachowaniem płynności mówienia i panując nad swoim
głosem, słuchanie wypowiedzi innych;
– rozwijanie umiejętności rozwiązywania konfliktów na zasadzie wygrana-wygrana w myśl zasady,
iż wspólnie można pokonać trudności i osiągnąć więcej – na przykładzie zachowania bohaterów
opowiadania;
– budowanie poczucia bezpieczeństwa i odpowiedzialności za swoje zdrowie m.in. poprzez wyrabianie
nawyku dbałości o zdrowe żywienie, zachowanie ostrożności w zetknięciu z nieznanymi
roślinami.
* Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:
– rozwijanie spostrzegawczości, analizy i syntezy wzrokowej; rozwijanie wrażliwości, analizy i syntezy
słuchowej;
– poznanie graficznego obrazu głoski o (liter o, O) oraz podpisów do obrazków (np. okno, oko,
okulary);
– rozwijanie słuchu fonematycznego m.in. poprzez dobieranie obrazków, których nazwy sięrymują;
– wspomaganie rozwoju mowy i umiejętności poprawnego wypowiadania się m.in. poprzez dbałość
o poprawne pod względem artykulacyjnym wymawianie słów i budowanie dłuższych wypowiedzi;
wzbogacanie słownika o pojęcia związane z tematami zajęć oraz wdrażanie do rozumienia
wieloznaczności wyrazów;
– rozwijanie sprawności manualnej i koordynacji ręka-oko m.in. podczas rysowania po śladzie
i w ograniczonym polu;
– rozwijanie umiejętności odzwierciedlania kształtu jakiegoś elementu w formie przestrzennej np.
owocu z plasteliny;- porównywanie liczebności zbiorów z użyciem określeń: więcej, mniej, tyle samo;
– doskonalenie orientacji w schemacie własnego ciata – lewa i prawa strona, przód i tył, części
ciała.
Jak wspierać dziecko?
Warto wspierać dziecko w rozwijaniu rozumienia perspektywy drugiej osoby. To długi i niełatwy proces.
Przedszkolak jest na etapie egocentrycznego ujmowania świata i jest to naturalny etap rozwojowy.
Jednakże możliwości rozwojowe pięciolatka i sześciolatka pozwalają mu już na coraz sprawniejsze
odrywanie się od własnego punktu widzenia. Dobrze jest wykorzystać te możliwości i zachęcać dziecko,
by np. obejrzało jakąś rzecz z różnych perspektyw i za każdym razem opowiadało w szczegółach,
co widzi.
Warto wykorzystać codzienne sytuacje, by ćwiczyć z dzieckiem porównywanie liczebności zbiorów
poprzez przyporządkowanie elementów „jeden do jednego”, np. podczas przygotowania produktów
na sałatkę (Których owoców jest więcej – zielonych czy czerwonych? itp.).
Warto porozmawiać o… różnorodności na świecie!
Małe dziecko w naturalny sposób jest otwarte na świat i jego różnorodność. Gdy zaczyna być świadome
tych różnic, trzeba tę otwartość i postawę szacunku pielęgnować. Warto rozmawiać z dzieckiem
o różnorodności na świecie – tym stworzonym przez naturę i tym tworzonym przez człowieka – wykazując,
iż właśnie dzięki temu świat jest niezwykle ciekawy, a ludzie mogą się tak wiele od siebie nawzajem nauczyć.

SPOTKANIE Z PYRKIEM- DZIĘKUJEMY RODZICOM ADASIA

20150924_091632 20151002_114019

 JESIEŃ DAJE NAM WARZYWA

 

Miniony tydzień dał nam wiele okazji do różnorodnych zabaw i wspaniałej twórczej ekspresji m.in. podczas wykonywania różnorodnych dzieł plastycznych oraz zabaw w teatrzyk kukiełkowy. Zabawy tego rodzaju stwarzają okoliczności, w których dzieci doświadczają szczególnie silnych emocji w związku z radością „tworzenia” odgrywanej postaci, budowania dialogów, prezentowania swojej postaci (i siebie) przed widownią. Wiele dzieci podejmuje swoje role bez cienia nieśmiałości, inne ośmielają się dopiero po pewnym czasie, obserwując koleżanki i kolegów. Zabawy w ogóle, a być może zabawy w teatrzyk w szczególności, stwarzają niezwykłe możliwości wyrażania siebie, a jednocześnie stanowią dla dziecka pewnego rodzaju bezpieczną autoterapię. Pozwalają nabywać poczucia własnego sprawstwa i radości tworzenia. I to m.in. jest sposób na uczenie się mądrej wiary, że „mogę”, że „warto spróbować”.

Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, twórczość, odwaga, współpraca, zdrowie…

Uczymy tego, co najważniejsze:

  • Doświadczenia emocjonalno-społeczne:

– budzenie zainteresowania sztuką teatralną i kształtowanie postawy kulturalnego widza m.in. poprzez uczestnictwo w zabawie w teatrzyk kukiełkowy, własnoręczne tworzenie kukiełek, oglądanie przedstawienia koleżanek i kolegów;

– oswajanie emocji i uczenie się właściwego zachowania w sytuacjach publicznego występu;

– rozwijanie poczucia własnej wartości poprzez budowanie wiary we własne możliwości w sytuacjach odgrywania scenek; uczenie się wyrażania myśli i uczuć podczas wymyślania dialogów;

– budowanie poczucia odpowiedzialności za swoje zdrowie.

  • Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:

– rozwijanie spostrzegawczości, uwagi i pamięci wzrokowej, uwagi, pamięci oraz analizy i syntezy słuchowej;

– rozbudzanie wrażliwości literackiej poprzez dostarczanie okazji do słuchania utworów zawierających humor literacki; budowanie wypowiedzi na temat zachowania bohaterów z próbą formułowania wniosków i uzasadniania swojej wypowiedzi; budowanie odpowiedzi na zadane pytania dotyczące wysłuchanego utworu – z użyciem określeń, kto za kim / przed kim stoi; ćwiczenie prawidłowej artykulacji dźwięku sz;

– rozwijanie pomysłowości i wyobraźni m.in. poprzez układanie kompozycji z jesiennych darów oraz wykonywanie kukiełek z warzyw; rozbudzanie zainteresowania sztuką teatralną poprzez udział w odgrywaniu scenek;

– rozwijanie myślenia logicznego m.in. poprzez grupowanie warzyw według wybranych właściwości;

– rozwijanie myślenia przyczynowo-skutkowego m.in. poprzez dostrzeganie etapów rozwoju rośliny w kolejnych porach roku, planowanie kolejnych czynności podczas przygotowywania syropu z cebuli i sałatki warzywnej;

– odróżnianie kształtów okrągłych od podłużnych; wdrażanie do rozumienia określenia: owalny;

– wdrażanie do rozumienia pojęcia liczby 3 i jej graficznego obrazu; wdrażanie do rozumienia aspektu porządkowego liczb, rozumienia pojęcia o jeden więcej, o jeden mniej, kształtowanie umiejętności dodawania poprzez manipulowanie przedmiotami; utrwalanie pojęcia para; szacowanie, w którym zbiorze jest więcej, a w którym mniej.

Jak wspierać dziecko?

  • Warto wykorzystywać codzienne sytuacje, by uczyć dziecko wyciągania wniosków z tego, co się wydarzyło (oczywiście na miarę jego dziecięcych możliwości). Czasem trzeba by więc zwrócić większą uwagę dziecka (i własną) na pewne zdarzenia, podzielić się swoimi przemyśleniami, zadać dziecku pytania (naprowadzające) dotyczące tego zdarzenia, pozwolić na zadanie pytań i cierpliwie na nie odpowiedzieć.
  • Warto wykorzystać codzienne sytuacje, by ćwiczyć z dzieckiem przeliczanie różnych elementów i nazywanie prawidłowo liczebników i to w nieograniczonym zakresie. Nie chodzi o to, aby wymagać, by koniecznie liczyło do stu, ale jednocześnie zachęcać je, by liczyło jak najdalej da radę, ucząc je prawidłowych nazw kolejnych liczebników. Warto też ćwiczyć liczby porządkowe w różnych codziennych sytuacjach.

Warto porozmawiać o… tym, co to znaczy być odważnym!

  • Dzieci powinny być uczone odwagi w różnego rodzaju sytuacjach, stawiania czoła wyzwaniom (na miarę ich możliwości, oczywiście), ale jednocześnie odróżniania odwagi od tych zachowań, które można by określić brawurą czy chojractwem. Warto analizować z dzieckiem np. zachowania bohaterów książek i filmów, by uczyć je rozumienia, czym jest prawdziwa odwaga i kiedy należy się nią wykazywać.

Warto poczytać…

  1. Haraszewski i J. Wacławik, Odważny Hipcio, Oficyna Wydawnicza Vocatio

ROBIMY SURÓWKĘ I SOCZEK OWOCOWY MNIAMMMM

20151009_112501 20151009_112448 20151009_105211  20151009_105115 20151009_105110 20151009_102342 20151009_102112 20151009_10512120151009_102050

 

JESIEŃ W PARKU

 

Podczas wielu zabaw i  różnorodnych zajęć dzieci uczą się pojęć i rozwijają umiejętności, które będą niezbędne do poradzenia sobie w szkole już w niedalekiej przecież przyszłości. Począwszy od umiejętności skupienia uwagi na tym, co mówi nauczyciel i umiejętności zrozumiałego komunikowania swoich myśli (na miarę dziecięcych możliwości, oczywiście) po umiejętność rysowania po śladzie czy rozumienia pojęcia stałości liczby (o czym więcej w poradach „Jak wspierać dziecko?”). Przede wszystkim powinnyśmy pamiętać, by nie ganić dziecka za to, że czegoś nie rozumie. Dzieci w wieku przedszkolnym i jeszcze wczesnoszkolnym, by pojąć pewne zasady i nabyć umiejętności, potrzebują bardzo wielu powtórzeń. Możemy je wesprzeć przede wszystkim cierpliwością i zachętą do działania, mądrze wykorzystując codzienne sytuacje lub organizując pewne zabawy. Bo to jest właśnie podstawowa tajemnica inteligencji – aby coś zrozumieć, potrzebujemy tego doświadczyć, czasem wielokrotnie!

Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, współpraca, przyroda, twórczość…

Uczymy tego, co najważniejsze:

  • Doświadczenia emocjonalno-społeczne:

– rozwijanie wrażliwości na świat przyrody oraz postawy poszanowania przyrody;

– rozwijanie umiejętności porozumiewania się m.in. poprzez słuchanie poleceń i pytań nauczyciela oraz odpowiadanie na pytania, rozwijanie odwagi wypowiadania własnych myśli;

– wdrażanie do życia w grupie społecznej m.in. poprzez uczenie czerpania radości ze wspólnej zabawy, zgodnej współpracy przy wykonywaniu wspólnych prac plastycznych i poszanowania pracy własnej i innych osób;

– rozwijanie właściwego poczucia własnej wartości m.in. poprzez doświadczanie sprawstwa i twórczego działania podczas  wytwarzania prac plastycznych wg własnego pomysłu;

– budowanie poczucia bezpieczeństwa m.in. poprzez przestrzeganie zasad bezpieczeństwa podczas zabaw i spaceru.

  • Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:

– rozwijanie sprawności ruchowej, zwinności i zręczności, koordynacji wzrokowo-ruchowej i słuchowo-ruchowej;

– rozwijanie wrażliwości, analizy i syntezy słuchowej m.in. poprzez wysłuchiwanie głoski l, dzielenie wyrazów na sylaby i składanie wyrazów z sylab, wysłuchiwanie słowa lis w innych słowach; rozwijanie spostrzegawczości i pamięci słuchowej oraz koordynacji słuchowo-ruchowej m.in. poprzez rysowanie pod dyktando;

– rozwijanie spostrzegawczości i pamięci wzrokowej m.in. poprzez odwzorowywanie rysunku, skupianie uwagi na obrazku i organizowanie pola spostrzeżeniowego; rozwijanie analizy i syntezy wzrokowej – poznanie graficznego obrazu głoski l (liter l, L) oraz podpisów do obrazków z określanie wyrazu najkrótszego i najdłuższego;

– rozwijanie wrażliwości plastycznej na kolory i kształty; wdrażanie do rozumienia określenia jesienne kolory; rozwijanie pomysłowości i wyobraźni m.in. poprzez tworzenie kompozycji z kasztanów do wysłuchanej piosenki;

– wdrażanie do rozumienia pojęcia liczby 4 i jej graficznego obrazu; wdrażanie do rozumienia aspektu porządkowego liczb i posługiwanie się liczebnikami porządkowymi; wdrażanie do rozumienia stałości liczby przedmiotów w zbiorze niezależnie od zmiany w ich układzie; szacowanie na oko, w którym zbiorze jest więcej elementów, a w którym mniej oraz określanie czego jest więcej, a czego mniej przez przeliczanie elementów oraz dobieranie w pary.

Jak wspierać dziecko?

  • Warto wykorzystać codzienne sytuacje, by kształtować rozumienie stałości liczby elementów niezależnie od zmian w ich układzie np. można ułożyć cukierki w szeregu, poprosić o sprawdzenie, ile ich jest, a następnie przełożyć cukierek z końca szeregu na początek (lub rozrzucić cukierki w nieładzie) i zapytać o to, ile teraz jest cukierków. Jeśli dziecko nie rozumie jeszcze stałości liczby elementów niezależnie od zmian w układzie tych elementów, aby odpowiedzieć na pytanie o ich liczbę, będzie musiało je ponownie policzyć. Nie należy się wówczas denerwować i zabraniać przeliczania elementów! Przeciwnie, należy takich zabaw wykonać z dzieckiem więcej, a z czasem samo „wpadnie” na to, że nie musi przeliczać elementów za każdym razem.

Warto porozmawiać o… tym, co nas otacza!

  • Warto zadbać o to, by świadomie kształtować w dzieciach wrażliwość na otaczający świat – świat przyrody i świat kultury. Dzieci z natury swej są ciekawe świata. Wykorzystujmy to, zwracając przy różnych okazjach uwagę na to, co nas otacza, na wytwory natury i kultury, rozmawiając o uczuciach, które wzbudzają. I zawsze pamiętając, by była to rozmowa, a więc wzajemne dzielenie się odczuciami.

UROCZYSTE OTWARCIE PRZEDSZKOLA 

Fot 162Fot 167Fot 116Fot 108Fot 104Fot 096

KONCERT PROSYMFONIKI

DSC_0829

WYCIECZKA DO SZRENIAWY

 20151023_095238 20151023_100855  20151023_101100 20151023_110725 20151023_095752  20151023_122247 20151023_122406 DSC_091620151023_122929 20151023_122431

JESIEŃ W LESIE

 

Dzieci w tym wieku nie mają jeszcze ukształtowanego poczucia odpowiedzialności za siebie i za innych, kierują się przede wszystkim nakazami i zakazami ze strony dorosłych, darząc ich zaufaniem i autorytetem. W miarę jak zaczynają pojmować zasady sprawiedliwości i obowiązku, wzrasta ich udział w kierowaniu swoim postępowaniem. W jaki sposób dziecko uczy się odpowiedzialności? Nie ma jednej cud-recepty. Dziecko uczy się przede wszystkim w domu patrząc na wzorce, którymi jest otoczone. Lekcja odpowiedzialności kontynuowana jest poprzez uczenie wywiązywania się z prostych codziennych obowiązków. Niezwykle ważne jest, by dorośli ten proces wzrastania w poczuciu odpowiedzialności wspierali i na przykład nie wyręczali dziecka, raczej przypominali o obowiązkach, służyli wsparciem, radą, pomagali, pokazali. Wyręczanie dzieci może ostatecznie doprowadzić do ukształtowania postawy wyuczonej bezradności. Jak dowodzą liczne badania, dzieci, które są wychowywane w poczuciu odpowiedzialności, lepiej radzą sobie w codziennym życiu, mają lepszy kontakt z rówieśnikami i podejmują mądrzejsze decyzje.

Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, odpowiedzialność, samodyscyplina, współdziałanie…

Uczymy tego, co najważniejsze:

  • Doświadczenia emocjonalno-społeczne:

– pobudzanie naturalnej ciekawości świata i uczenie (bezpiecznych) sposobów znajdowania informacji;

– rozwijanie umiejętności porozumiewania się m.in. poprzez uważne słuchanie, zapamiętywanie i wykonywanie instrukcji; rozwijanie odwagi wypowiadania się, gdy trzeba się podzielić własnymi doświadczeniami i spostrzeżeniami;

– budowanie poczucia bezpieczeństwa m.in. poprzez przestrzeganie zasad bezpieczeństwa podczas zabaw, rozumienia zasady zachowania ostrożności w zetknięciu z nieznanymi roślinami;

– budowanie poczucia współodpowiedzialności za środowisko m.in. poprzez wdrażanie do rozumienia własnego wpływu na środowisku i możliwości dbania o nie – rozwijanie postaw proekologicznych.

  • Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:

– rozwijanie sprawności ruchowej, zwinności i zręczności, koordynacji wzrokowo-ruchowej i słuchowo-ruchowej;

– rozwijanie spostrzegawczości i pamięci wzrokowej oraz organizowanie pola spostrzeżeniowego m.in. poprzez: skupianie uwagi na obrazku, uzupełnianie ilustracji nalepkami zgodnie z instrukcją, odwzorowywanie obrazka; poznanie graficznego obrazu podpisów do obrazków (np. las, klocki, flet, dom) z określanie wyrazu najkrótszego i najdłuższego;

– wspomaganie rozwoju mowy i umiejętności wypowiadania się; wzbogacanie słownika; rozwijanie umiejętności dostrzegania i określania różnic między zwierzętami; ćwiczenie prawidłowej artykulacji dźwięków z, sz;

– rozbudzanie zainteresowania czytelnictwem m.in. poprzez słuchanie czytanych przez nauczyciela  opowiadań i rozmowę na temat wysłuchanego tekstu oraz wskazanie na książkę jako źródło wiedzy;

– rozwijanie myślenia logicznego m.in. poprzez wdrażanie do odczytywania zakodowanej informacji, do rozumienia wybranych oznaczeń symbolicznych np. strzałki; rozpoznawanie zasady dobierania obrazków w domino;

– porównywanie liczebności elementów w zakresie pięciu; rozwijanie umiejętności określania czego jest najmniej, a czego najwięcej; wdrażanie do rozumienia pojęcia liczby 5 i jej graficznego obrazu; rozwijanie orientacji przestrzennej m.in. poprzez odróżnianie odległości: blisko, daleko, bliżej, dalej oraz określanie, gdzie znajduje się przedmiot z użyciem określeń: na, pod, za, obok, w.

Jak wspierać dziecko?

  • Warto wykorzystywać różne sytuacje, by pobudzać ciekawość świata i na przykład podczas spaceru lub wyjścia choćby po zakupy zadawać dziecku różne pytania, które zmuszą je do zastanowienia, jak coś powstaje, skąd się bierze dany produkt itp. Warto także nie tylko podsuwać gotowe informacje, ale skłaniać do poszukania odpowiedzi na te pytania, zastanowienia się, gdzie takie informacje można (bezpiecznie) znaleźć i pomóc dziecku do nich dotrzeć. Takie działania będą wyrabiały w dziecku aktywność poszukiwania i potrzebę samorozwoju.

 

Warto porozmawiać o… tym, że trzeba dbać o otoczenie!

  • Warto rozmawiać z dzieckiem o tym, że jeśli chcemy cieszyć się otoczeniem, przyrodą, to musimy nauczyć się tak żyć, by o to otoczenie i świat przyrody dbać i że każdy z nas jest za to odpowiedzialny Najlepiej zastanowić się wspólnie z dzieckiem nad tym, co zrobić, by zadbać o ten najbliższy otaczający świat, niekoniecznie od razu podsuwając dziecku gotowe propozycje, ale zadając pytania o to, jak ono chciałoby/mogłoby dbać o otoczenie.

SPOTKANIE W BIBLIOTECE

20151027_093745 20151027_093752 20151027_09513320151027_095141

SPOTKANIE Z PRACOWNIKAMI OCHRONY KOLEI

DSC_0163 DSC_0122 DSC_0134 DSC_0118 DSC_0148