↑ Powrót do SMOKI

wrzesień 2015

WITAMY W GRUPIE SMOKÓW WSZYSTKIE DZIEWCZYNKI I CHŁOPCÓW .WYRUSZAMY W PODRÓŻ PO CIEKAWYCH ZAKĄTKACH WIEDZY I ZABAWY .

20150901_135905

TYDZIEŃ 1. W PRZEDSZKOLU

Drodzy Rodzice!
Dzieci mają za sobą pierwszy tydzień w przedszkolu! Dla wielu z nich to pierwszy kontakt z przedszkolem,
z liczną grupą rówieśników, z Nauczycielką, z zasadami i regułami postępowania w nowym miejscu.
Dla innych to kolejny rok w grupie przedszkolnej. Są jednak starsze, wiedzą i potrafią więcej,
i wszystkie przygotowują się (choć niekoniecznie jeszcze świadomie) do tego, by niebawem przekroczyć
szkolne progi i podjąć wyzwania małego ucznia. Pragniemy je w tym mądrze wspierać, wykorzystując
naturalną ciekawość świata i różnorodne zdolności. Chcemy je uczyć tego, co najważniejsze,
chcemy, by posiadły niezbędne umiejętności do radzenia sobie na co dzień, by przygotowały się do roli
ucznia, by rozwijały swoją niepowtarzalną osobowość, swoje uzdolnienia, by stawiały czoło życiu i wygrywały!
Dzieci w tym wieku przede wszystkim bawią się, ale zabawy, zarówno te dydaktyczne, jak i ruchowe,
i różnorodne gry są dla nich jednocześnie procesem intensywnego uczenia się. Podczas zabaw dzieci
są niezwykle aktywne i w ten sposób zbierają ogrom doświadczeń sensoryczno-motorycznych, poznawczych
i emocjonalno-społecznych, a to baza dla ich rozwoju. Wspólnie możemy pomóc im nazbierać
tych dobrych doświadczeń więcej!
Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, przyjaźń, odwaga, zgodność, odpowiedzialność…
Uczymy tego, co najważniejsze:
Doświadczenia emocjonalno-społeczne:
– oswajanie emocji związanych z nowym otoczeniem, pokonywanie nieśmiałości i poczucia niepewności;
– budowanie poczucia bezpieczeństwa w nowym środowisku i utożsamiania się z grupą przedszkolną;
– rozwijanie umiejętności nawiązywania dobrych relacji, w tym umiejętności krótkiego zaprezentowania
się w grupie, zgodnej wspólnej zabawy oraz pracy w grupach, a przede wszystkim czerpania
radości z bycia z innymi;
– wdrażanie do samodzielności i kulturalnego zachowania podczas zabaw, posiłków, czynności
higienicznych…;
– rozwijanie empatii, by rozumieć lepiej innych i rozwijać dobre relacje m.in. poprzez uświadamianie
konsekwencji różnych zachowań podczas wspólnych zabaw, interpretowanie przysłowia:
Nie czyń drugiemu, co tobie niemile.
* Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:
– rozwijanie sprawności ruchowej, koordynacji wzrokowo-ruchowej i słuchowo-ruchowej;
– rozwijanie spostrzegawczości wzrokowej i organizowanie pola spostrzeżeniowego, koordynacji
oko-ręka;
– rozwijanie spostrzegawczości słuchowej, pamięci słuchowej i wzrokowej oraz analizy i syntezy
słuchowej;
– wdrażanie do uważnego słuchania, tak by zrozumieć to, co jest mówione, i reagować adekwatnie
do sytuacji;
– wzbogacanie słownictwa m.in. poprzez poznawanie nazw pomieszczeń przedszkolnych, interpretowanie
powiedzenia: Nie czyń drugiemu, co tobie niemile;
– rozwijanie myślenia logicznego i myślenia przyczynowo-skutkowego; rozpoznawanie i nazywanie
podstawowych kształtów figur geometrycznych; rozwijanie orientacji przestrzennej w układzie
pomieszczeń w przedszkolu.
Jak wspierać dziecko?
Trzeba wierzyć w to, że dzieci poradzą sobie w przedszkolu! Dzieci łatwo zarażają się emocjami dorosłych,
także tymi niewypowiedzianymi. Nie należy „zarażać” ich strachem o nie, obawami o to, jak
sobie poradzą. Są „zaprogramowane” tak, by sobie radzić! Trzeba je tylko w tym mądrze wspierać.
Nie warto wyręczać dzieci w czynnościach, które mogą i potrafią same wykonać (czasem – przy niewielkiej
pomocy dorosłych). W przedszkolu potrafią wykazać już wiele samodzielności. Warto tę samodzielność
wzmacniać, nawet za cenę poświęcenia większej ilości czasu np. na nakrywanie do stołu
i sprzątanie. Wyręczanie łatwo może doprowadzić do wyuczonej bezradności!

20150902_120917 20150902_120926 20150902_120931 20150902_121028 20150902_121029 20150902_121030

TYDZIEŃ 2. MOJA GRUPA

Drodzy Rodzice!
Zycie w grupie przedszkolnej to wielka frajda, wspólne przygody i… wielkie wyzwania! To radość
wspólnych zabaw i prac, radość dzielenia z drugim małym człowiekiem przeżyć. To także liczne sytuacje,
w których dziecko musi nauczyć się godzić z tym, że poza nim są inni, że inne dziecko może być
bardziej docenione w jakiejś sytuacji niż ono, że nie zawsze można robić to, na co ma się ochotę,
że czasem to „ja proponuję”, a czasem „ja muszę się dostosować”, i że czasem… można dostać klockiem
po głowie. Nie należy się tych sytuacji obawiać. Są one okazjami, by dziecko dojrzewało emocjonalnie
i społecznie, by uczyło się coraz więcej o sobie samym i o innych, by uczyło się skutecznego
komunikowania z otoczeniem, współdziałania i solidarności, umiejętności wyrażania siebie, życzliwości,
wybaczania, radości życia z innymi…
Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, życzliwość, empatia, odpowiedzialność…
Uczymy tego, co najważniejsze:
• Doświadczenia emocjonalno-społeczne:
– uświadamianie, że w różnych sytuacjach odczuwamy różne emocje i wdrażanie do bezpiecznego
wyrażania emocji;
– budowanie poczucia tożsamości indywidualnej i grupowej, m.in. poprzez określanie uczuć własnych
i innych osób;
– rozwijanie umiejętności odczytywania komunikatów niewerbalnych i reagowania stosownie do nich;
– rozwijanie umiejętności budowania dobrych relacji m.in. poprzez okazywanie życzliwości w codziennych
sytuacjach i stosowanie form grzecznościowych, ustalanie zasad kulturalnego zachowania
w sytuacjach włączania się do zabawy;
– rozwijanie poczucia odpowiedzialności m.in. poprzez ustalanie zasad pełnienia dyżurów i wywiązywanie
się z obowiązków dyżurnego, utrzymywanie porządku w sali i w swojej szafce – wdrażanie
do rozumienia praw i obowiązków.
• Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:
– rozwijanie sprawności ruchowej i koordynacji wzrokowo-ruchowej i słuchowo-ruchowej;
– rozwijanie umiejętności słuchania i oglądania ze zrozumieniem m.in. poprzez udzielanie odpowiedzi
na pytania dotyczące wysłuchanego tekstu, odczytywanie sytuacji przedstawionych na ilustracjach;
– rozwijanie umiejętności wypowiadania się m.in. poprzez nazywanie przeżyć i uczuć postaci
na ilustracjach;
– rozwijanie koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawności manualnej oraz orientacji na kartce;
– rozwijanie analizy i syntezy słuchowej m.in. poprzez wysłuchiwanie zdań i określanie liczby słów
w zdaniach;
– rozwijanie myślenia logicznego m.in. poprzez dostrzeganie regularności i kontynuowanie dostrzeżonego
rytmu, rozwijanie umiejętności klasyfikowania wg określonej cechy;
– rozwijanie myślenia przyczynowo-skutkowego m.in. poprzez opowiadanie historyjek zgodnie
z kolejnością wydarzeń z użyciem określeń: najpierw, potem, na końcu, wiązanie przyczyny
ze skutkiem;
– rozwijanie świadomości własnego ciała m.in. poprzez nazywanie niektórych narządów artykulacyjnych.

20150910_103259 20150910_103256 20150910_103251  20150910_095109 20150910_093934 20150910_093924 20150910_09385720150910_09384320150910_10324620150910_093915 20150910_093907 20150910_093901  20150910_093852

Jak wspierać dziecko?
Aby w przyszłości dzieci były odpowiedzialnymi członkami społeczności, najpierw muszą doświadczyć
odpowiedzialności za sprawy i rzeczy na miarę ich dziecięcego świata. Warto zadbać o to, aby zdawały
sobie sprawę, że ich obowiązkiem jest dbanie o czystość w kąciku zabawy czy podlanie roślinki w ich
pokoju. To właśnie są pierwsze lekcje odpowiedzialności! Trzeba też pamiętać o prostym poinstruowaniu
dziecka o jego obowiązkach i o tym, jak należy się z nich wywiązywać, zanim zaczniemy wyciągać
konsekwencje. Najlepiej oczywiście pokazać, o co chodzi, czasem przypomnieć, a czasem wykonać
wspólnie, ale nie wyręczać! Warto wykorzystać zwykłe codzienne sytuacje, by wspomagać umiejętność
dostrzegania regularności w otoczeniu i bawić się z dziećmi w układanie rytmów dźwiękowych, ruchowych
lub wzrokowych np. układać zdania, w których powtarza się jakiś zabawny wyraz łub sylaba.
Warto porozmawiać o… tym, co czujemy!
Warto zachęcać (nie zmuszać) dzieci, by opowiadając o codziennych wydarzeniach, nazywały – tak jak
potrafią – to, co one czują / czuły, lub co mogli czuć inni. W tym celu należy zadawać dzieciom pytania
naprowadzające, a także pozwolić, by dzieci zadawały pytania i… odpowiadać na nie. Dobrze też,
by dzieci słyszały i widziały, że dorośli nazywają i wyrażają swoje emocje w bezpieczny sposób.

DZIĘKUJEMY MAMIE WITKA KTÓRA PRZYSZŁA POCZYTAĆ NAM BAJKĘ W RAMACH AKCJI CAŁA POLSKA CZYTA DZIECIOM

20150907_115020

TYDZIEŃ 3. MINĘŁY WAKACJE

Drodzy Rodzice!
Miniony tydzień byi wspaniałą okazją kształtowania w dziecięcych umysłach pojęcia czasu. Różnego
rodzaju pamiątki i wspomnienia, które się z nimi wiążą, to doskonały sposób na przybliżenie dzieciom
pojęć przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, kształtowania poczucia ciągłości czasu. A czas to pojęcie,
które jeszcze bardzo długo będzie kształtowało się w dziecięcych umysłach. Przyjmuje się, że
kompetencje intelektualne w zakresie oceny zmian w czasie pojawiają się u dziecka około 12. roku
życia. Jednak już od okresu przedszkolnego należy wdrażać dzieci do określania zmian w czasie.
Dziecko pięcioletnie zaczyna powoli przyswajać określenia „teraz”, „wczoraj”, „jutro”.
Niewątpliwie pamiątki stanowią także ogromną wartość wychowawczą. Dotykając pamiątek, dzieci
mają okazję dotknąć fragmentu własnej historii, a dotykając pamiątek innych i słuchając ich wspomnień
– dotknąć fragmentu czyjejś historii, i w ten sposób poczuć bliskość i wspólnotę. Pamiątki uczą
przeżywania wzruszeń i nastrojów, służą umacnianiu więzi, bowiem dzielenie się wspomnieniami,
które zapadły głęboko w sercach, uczy dzielenia się tym, „co ważne dla mnie” i dzielenia tego
„co ważne dla innych”.
Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, pamięć, bliskość, wspólnota…
Uczymy tego, co najważniejsze:
• Doświadczenia emocjonalno-społeczne:
– budowanie poczucia tożsamości indywidualnej i grupowej, poczucia bliskości z innymi ludźmi
i przynależności do wspólnoty m.in. poprzez dzielenie się z innymi opowieściami o swoich przygodach
i przeżyciach;
– kształtowanie postawy szacunku wobec tego, co ważne dla innych;
– rozwijanie umiejętności porozumiewania się poprzez uczenie uważnego wysłuchania tego,
co ma do powiedzenia druga osoba, spokojne oczekiwanie na swoją kolej i wdrażanie do komunikowania
się umiarkowanym głosem;
– wdrażanie do zgodnego współdziałania podczas zajęć w grupach i zabaw z elementami współzawodnictwa;
– oswajanie emocji i uczenie się właściwego zachowania w sytuacjach zwycięstwa i w sytuacjach
niepowodzeń;
– budowanie poczucia bezpieczeństwa i odpowiedzialności m.in. poprzez identyfikowanie właściwego
i niewłaściwego zachowania w różnych miejscach np. na placu zabaw, w górach, nad morzem,
nad jeziorem, w lesie.
• Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:
– rozwijanie sprawności ruchowej i koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz poczucia rytmu;
– rozwijanie umiejętności wypowiadania się i wyciągania wniosków m.in. poprzez opowiadanie
treści obrazka, wzbogacanie sjownika o wyrazy związane z tematyką zajęć, wypowiadanie się
na temat postępowania bohatera;
– rozwijanie wyobraźni i pomysłowości w różnych sytuacjach zabawowych;
– rozwijanie spostrzegawczości wzrokowej, sprawności manualnej i koordynacji ręki i oka m.in.
poprzez wykonywanie prac plastycznych, odzwierciedlanie kształtu jakiegoś elementu w formie
przestrzennej;
– rozwijanie umiejętności grupowania przedmiotów wg określonej cechy, porównywania długości
elementów z użyciem określeń: długie, krótkie, dłuższe, krótsze, takie same, porównywania liczebności
zbiorów z użyciem określeń: mniej, więcej, tyle samo, o jeden mniej, o jeden więcej; wdrażanie
do rozumienia pojęcia liczby li jej znaku graficznego; różnicowanie liczby jeden z liczebnością
liczby dwa.
Jak wspierać dziecko?
Warto zachęcać dziecko do gromadzenia pamiątek i razem prowadzić np. jego album ze zdjęciami
i pamiątkami, poświęcać czas na ich oglądanie i zachęcać do snucia wiążących się z nimi opowieści.
Dobrze jest również oglądać z dzieckiem niektóre własne pamiątki i przy tej okazji dzielić się historiami
z własnego życia. To doskonały sposób na rozwijanie bliskości i budowanie więzi łączącej pokolenia.
Wiele zdarzeń dnia codziennego niesie okazję do ćwiczenia przeliczania przedmiotów i określania
liczebności zbiorów, jak choćby policzenie zakupów, dzieląc je na zbiory owoców i warzyw itd. Warto
pamiętać o stosowaniu określeń: mniej, więcej, tyle samo, o jeden mniej, o jeden więcej.
Warto porozmawiać o… historiach z dziecięcych lat!
Gdy rodzice, wujkowie i ciocie, dziadkowie i babcie ożywają w opowieściach jako dzieci, które bały się
nocnych strachów, uwielbiały jeździć rowerem lub na wrotkach, stają się bliżsi i drożsi. Warto więc
rozmawiać z dziećmi o własnym dzieciństwie… Tak spędzony czas niesie radość i głębokie poczucie
przynależności do rodziny, poczucie zakorzenienia we wspólnocie, która trwa, poczucie własnej tożsamości.

 

TYDZIEŃ 4. RUCH DROGOWY

Drodzy Rodzice!
Zarówno pięciolatek jak i sześciolatek są na etapie intensywnego rozwoju emocjonalnego i społecznego,
jednakże czeka ich jeszcze długa droga do osiągnięcia dojrzałości emocjonalnej. Grupa rówieśnicza
i różnorodne sytuacje podczas wspólnych zajęć niosą nieustannie nowe wyzwania i pozwalają
zdobywać doświadczenia, które przyczyniają się do kształtowania odporności psychicznej dziecka na
sytuacje trudne. Takimi sytuacjami są dla przedszkolaka chwile przegranej podczas gier zespołowych.
Jednakże sytuacje te są jednocześnie okazją do zrozumienia, że „raz wygrywam ja, a raz wygrywa ktoś
inny”, oraz nabywania odporności na takie sytuacje. To niezwykle ważne, aby dziecko tej odporności
nabywało. Niebawem stanie w nowej roli społecznej – ucznia. Im bardziej okrzepnie emocjonalnie
w sytuacjach, które wiążą się z pewnym napięciem psychicznym, tym lepiej poradzi sobie w nowymi
wyzwaniami.
Wprowadzamy w świat wartości: szacunek, praca, zgodność, bezpieczeństwo, odpowiedzialność.
Uczymy tego, co najważniejsze:
• Doświadczenia emocjonalno-społeczne:
– rozwijanie postawy poszanowania pracy własnej i innych poprzez prezentowanie i oglądanie
wytworów;
– wdrażanie do przestrzegania reguł obowiązujących w zabawach i grach grupowych oraz oczekiwania
na swoją kolej;
– oswajanie emocji w sytuacjach przegranej i rozwijanie poczucia własnej wartości poprzez budowanie
wiary we własne możliwości, oraz postawy podejmowania kolejnych prób i przezwyciężania
chwilowych niepowodzeń;
– budowanie poczucia bezpieczeństwa i odpowiedzialności m.in. poprzez zapamiętanie numerów
alarmowych i omówienie przykładowych sytuacji korzystania z nich, identyfikowanie właściwego
i niewłaściwego zachowania na ulicy.
• Doświadczenia sensoryczno-motoryczne i poznawcze:
– rozwijanie sprawności ruchowej, zwinności i zręczności, koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz
poczucia rytmu;
– wdrażanie do rozumienia znaczenia symbolu m.in. poprzez rozpoznawanie znaków drogowych,
odczytywanie różnych znaków informacyjnych (np. żółta linia – granica bezpiecznego podchodzenia
do metra);
– wzbogacanie słownika o wyrazy związane z tematem zajęć i rozumienia wieloznaczności wyrazów
(np. zebra);
– rozwijanie myślenia analityczno-syntetycznego m.in. poprzez rozcinanie i składanie obrazka;
– rozwijanie spostrzegawczości wzrokowej m.in. poprzez odwzorowywanie znaków, sprawności
manualnej i koordynacji ręki i oka poprzez ćwiczenia rysowania po śladzie i rysowania linii w zawężonej
powierzchni;
– rozwijanie spostrzegawczości słuchowej poprzez identyfikowanie dźwięków i sytuacji, w których
można je usłyszeć;
– doskonalenie orientacji w schemacie własnego ciała (prawa i lewa strona); rozwijanie orientacji
na kartce;
– wdrażanie do rozumienia pojęcia liczby 2 i jej znaku graficznego.

Jak wspierać dziecko?
Warto grać z dzieckiem w różne gry, podczas których będzie miało ono okazję i wygrywać, i przegrywać.
Jeśli ma trudności z osiągnięciem wygranej, trzeba mu pozwolić jej doświadczyć. Podczas przegranej
niejednokrotnie dzieci złoszczą się i obrażają. Postawa dorosłego podczas przegranej, kiedy to
okazuje szacunek dla zwycięzcy, a jednocześnie wyraża wiarę, że następnym razem może wygrać,
zdziała wiele dobrego.
Warto wykorzystać codzienne sytuacje, na przykład wyjazd po zakupy czy spacer, by przećwiczyć podstawowe
zasady bezpiecznego poruszania się na drodze oraz odczytywania informacji zakodowanych
w postaci symboli, na przykład podstawowych znaków drogowych, oznaczeń na budynkach (np.poczta).
Warto porozmawiać o… złości!
Zamiast zakazywać dziecku złości lub reagować na złość dziecka zbyt impulsywnie, należy zacząć je
uczyć reakcji bardziej prawidłowych. Poprzez własną reakcję złości na złość dziecka, lekceważenie
dziecka i jego potrzeb, wyśmiewanie czy drażnienie, dorośli mogą wywoływać u dziecka bierną agresję.
Należy więc wysłuchać dziecka i porozmawiać na temat sytuacji, która wywołała złość. Omówić ją
i wesprzeć dziecko w znalezieniu rozwiązania. Wreszcie, można porozmawiać o tym, jak powinno
wyglądać właściwe zachowanie. Oczywiście, rozmowa z pięciolatkiem podczas wybuchu złości niewiele
da, skutek może być raczej odwrotny do zamierzonego. O złości trzeba z dzieckiem rozmawiać po
„ataku”, a nie w trakcie. I jak mawiają niektórzy psychologowie i pedagodzy, jeśli chodzi o złość, niczego
nie należy przyspieszać.

20150925_11593020150925_103347